مجله آموزشی اطلاع رسانی دایومگ

logo
آیکون استخر پلاس

استخر پلاس

Search
هرآنچه-باید-در-مورد-شنای-قورباغه-بدانید

هرآنچه باید در مورد شنای قورباغه بدانید

فهرست مطالب

دسته بندی : >

شنای قورباغه یکی از چهار شنای اصلی است که دارای مسابقات رسمی است و در عین حال شنایی که برای هر مبتدی یا علاقه مند به یادگیری شنا، بسیار جذاب و یادگیری آن بسیار آسان است که نزدیک به نیمی از افراد، علاقه مند به اجرا و یادگیری آن هستند. به ویژه شنای قورباغه شنای مورد علاقه افرادی است که به هردلیلی مایل نیستند سر خود را به زیر آب ببرند. سرعت این شنا نسبت به شنا های دیگر کم است. از این رو، کند ترین شنا دربین شنا های اصلی محسوب می شود و رکورد 100 متر آن، حدود 13 ثانیه بیشتر از شنای سینه می باشد. شنای قورباغه هم از نظر پیدایش و هم از نظر مسابقاتی، قدیمی ترین نوع شنا است.

آموزش شنای قورباغه

نخست باید توجه داشته باشید که اگر کسی می خواهد شنا کردن را یاد بگیرد، لازم است از ابتدا با مهارت های بنیادی بدن در آب آشنا شود و چگونگی شناوری و پیشروی در آب را یاد بگیرد و سپس به فراگیری مهارت های شنا بپردازد. به همین دلیل آموزش شنا را باید با شنای سینه شروع نمود و لازمه شنای سینه، یادگیری مهارت های بنیادی شنا است و تا این مهارت ها آموزش داده نشده است نباید شنای قورباغه آموزش داده شود.

حرکت های دست و پا در شنای قورباغه بیش از شنا های دیگر، شبیه به حرکت پره های پنکه می باشد و به همین علت، آب را به عقب رانده، موجب پیشروی بدن در آب می شود. برای یادگیری این شنا لازم است به موقعیت قرار گیری بدن، حرکت دست ها، حرکت پاها، نفس گیری و هماهنگی زمانی بین دست ها و پا ها توجه نمود.

نحوه اجرای این شنا، طی چند دهه اخیر دچار تغییرات زیادی گردیده است. در زمان های قدیم، شنای قورباغه با دست و پای بسیار باز انجام می شد؛ و در کشور ما نیز سال ها آموزش آن، به همین گونه صورت می گرفت.این شنا بعد ها به قورباغه زیر آبی و پس از آن به شنایی که ترکیبی از پای قورباغه و دست پروانه بود تبدیل گشت. در سال 1956 و در ملبورن استرالیا، مسابقه 200 متر قورباغه تقریباً به شکل زیر آبی انجام شد. مسابقه دهندگان هر 50 متر یکبار در انتهای خط شنا سرها را از آب خارج می کردند و پس از نفس گیری و برگشت، 50 متر طول استخر را مجدداً با شنای قورباغه زیر آبی طی می کردند. در آن زمان مربیان حبس چند دقیقه ای نفس را (هایپوکسی) به شنا گران تمرین می دادند که بسیار خطر ناک بوده و موجب مرگ چندین نفر شد. در مسابقه شنای 200 متر، تماشاچیان سر شناگر را فقط یکبار در شروع مسابقه و چهار بار دیگر در انتهای خط شنا وقتی که از آب خارج می شد می دیدند.

از سال 1965 به بعد شنای قورباغه تخت برای اولین بار به وسیله شخصی به نام چت جاسترومسکی انجام شد. در اوایل سال 1970 مدل های مختلفی از حرکت پاها، دست ها و نفس گیری انجام می شد. در بیستمین دوره المپیک و در سال 1972 یک ژاپنی برنده مقام اول یک صد متر شنای قورباغه گردید و از روشی استفاده کرد که حرکت پایش شبیه به پروانه به نظر می رسید. این تکنیک او موجب تعجب و هیجان اغلب مربیان کشور های مختلف گردید. او در سال 1973 به علت استفاده از این شیوه از مسابقات اخراج گردید اما حرکت موجی کمر که او بکار گرفت تاثیر عمیقی بر روی مربیان شنای قورباغه باقی گذاشت با این همه، روش قدیمی تا سال 1988 ادامه داشت. در المپیک 1988 سئول، تماشاچیان شاهد اجرای مسابقه شنای قورباغه، تصور کردند که شنای جدیدی ابداع شده است و این همان شنای قورباغه جدید بود که از شنای تاگوشی نوبوتاکای ژاپنی در سال 1972 الهام گرفته بود.

در گذشته موقعیت بدن اغلب شناگران شنای قورباغه حالتی کاملاً افقی بر روی آب داشت و لگن و باسن آنها در نزدیکی سطح آب و شانه ها در تمام مراحل در زیر سطح آب نگه داشته می شد و بدن حالتی کاملاً افقی پیدا می کرد. هوا گیری و تنفس، فقط با سر و از ناحیه گردن، طوری انجام می شد که اختلافی در وضعیت بدن به وجود نیاورد. امروزه موقعیت بدن در شنای قورباغه در بین قهرمانان زبده این شنا، تغییر کرده است؛ به طوری که بدن و بالا تنه حالت افقی ندارد و لگن کمی پایین تر افتاده، شانه ها نیز در موقع هواگیری از آب خارج می گردد و مجدداً به شکل موجی به داخل آب پرتاب می شود. این شیوه از سروی شناگران اروپای شرقی مورد استفاده قرار گرفت. مطالعه بر روی حرکت بدن این شناگران نشان می دهد که اغلب آنها تا نزدیکی کمر از اب خارج شده، سپس همزمان با پرتاب دست ها به طرف جلو، سر و شانه هایشان نیز به شکل موجی به طرف جلو و زیر آب پرتاب می گردد.

حرکت دست در شنای قورباغه

برخلاف شنا های سینه، پشت و پروانه، حرکت دست در این شنا در داخل آب انجام می شود؛ البته تا سال 1936 اجازه داده می شد تا دست بتواند برای جلو رفتن در بیرون از آب حرکت کند. در چهاردهمین بازی های المپیک 1948 تمام شرکت کنندگان در 200 متر قورباغه با حرکت دست پروانه و پای قورباغه شنا نمودند. در سال 1952 شنای پروانه از شنای قورباغه جدا گردید و دست در زیر آب زده می شد و تا سال 1956 هیپ شناگر قورباغه رویی در سطح آب دیده نمی شد تا اینکه مجدداً در این سال شنای قورباغه در سطح آب رایج گردید.

امروزه در شنای مدرن قورباغه دست ها تا سطج آب بالا آورده می شوند و برخی مواقع حالتی شبیه به پرت کردن دست ها به جلو و در بیرون از اب و در جلوی سینه دیده می شود. عمل کشش دست زمانی آغاز می شود که حرکت پاها تقریباً کامل شده و نیروی پیشبرنده پاها در جلو راندن بدن در آب باشد و قبل از اینکه سرعت پیشروی بدن کُند شود ادامه پیشروی با حرکت های دست دنبال می گردد. درهنگامی که بدن به طرف جلو سر خورده و پیش می رود دست ها از ناحیه مفصل آرنج به حالت کاملاً کشیده طوری قرار گرفته اند که شست های یکدیگر را لمس می کنند و کف دست ها به طرف خارج متمایل می باشد و پشت دست ها با یک دیگر عدد 7 را می سازند. کف دست ها با سطح آب زاویه 45 درجه دارند.

مراحل حرکت دست در شنای قورباغه

پس از اینکه دست ها در موقعیت کشیده در جلو بدن قرار گرفتند از یک دیگر دور می شوند. دور شدن به قدری ادامه می یابد تا فاصله دو دست از عرض شانه ها بیشتر شود ولی این فاصله نباید بیش از اندازه باشد. حرکت کشش دست ها، تاثیر مهمی در پیشروی بدن در آب ندارد و فقط دست ها را در موقعیت مناسبی برای حرکت های بعدی ( کشش داخلی) قرار می دهد. در طول کشش دست به سمت خارج، دست کشیده می ماند و زمانی از آرننج خم می شود که مرحله بعدی یعنی گرفتن آغاز شود. این قسمت از حرکت دست خیلی مهم تر است و نباید شناگر بلافاصله اقدام به کشش دست، به عقب یا پایین نماید. از طرف دیگر باز کردن بیش از حد دست ها از یکدیگر، موجب بروز تاخیر در شروع حرکت پیشبرنده بدن خواهد نمود. حرکت دست باید طوی انجام شود که موجب پیشروی و جریان پیدا کردن صحیح آب گردد نه اینکه موجب بروز مقاومت شود و نکته این است که باید تمام حرکا شنا، مورد توجه قرار گیرد. در این مرحله انگشتان به هم چسبیده است (به استثنای شست دست) و کف دست در امتداد مچ و ساعد قرار دارد.

گرفتن از مرحله ای شروع می شود که دست ها از عرض شانه بیشتر باز شده اند. ساعد و مچ دست از حالت چرخش به داخل و تمایل به عقب، به حالت چرخش به داخل و تمایل به پایین و عقب تغییر وضعیت می دهد. در واقع گرفتن به معنای قرار دادن دست در موقعیتی است که بتواند آب را بگیرد و از آن برای پیشروی بدن به جلواستفاده کند. برای رسیدن به چنین موقعیتی لازم است مراحل اولیه صورت گیرد. نیروی پیشبرنده موجب می گردد تا سر و شانه ها به شکل موج به جلوتر از بازو ها حرکت کنند.

زمانی که گرفتن انجام شد، دست ها در مسیری دایره ای شکل به پایین و بیرون حرکت می کنند تا به پایین ترین نقطه عمق خود می رسند، مفاصل آرنج ها طوری به خم شدن خود ادامه می دهند که به نظر می رسد مچ و کف دست در حال چرخش به دور مفصل آرنج هستند و شبیه پره پروانه پنکه با موتور قایق می باشند. سرعت حرکت دست ها از لحظه شروع تا پایان مرحله کشش پایینی دست به سمت پایین و خارج باید شتاب بگیرد. در سر تا سر مرحله کشش پایینی دست، مچ و کف به سمت خارج و پایین متمایل است و زاویه ای حدود 30 ا 40 درجه دارد. یکی از اشتباهات متداول این است که در حرکت کشش پایینی، به جای کشیدن به سمت پایین، دست ها به سمت داخل بدن کشیده شود و موجب کوتاه شدن مسیر کشش دست گردد و در خروج سر و شانه ها برای تنفس نیز مشکلاتی ایجاد کند.

این مرحله مهم ترین مرحله کشش دست در شنای قورباغه محسوب می شود و عامل موثری در پیشروی بدن در آب است. این مرحله از زمانی شروع می شود که دست به پایین ترین نقطه عمق خود در مرحله کشش پایینی دست می رسد. تبدیل کشش پایینی دست به کشش داخلی آن در یک حالت دایره وار صورت می گیرد و به ترتیب ابتدا دست به سمت پایین و داخل و بعد داخل و بالا به سمت عقب می رود. حرکت دست در مرحله کشش داخلی زمانی تمام می شود که مچ و کف دست در مرحله کشش بالایی به سطح مفصل آرنج می رسد. در سراسر حرکت کشش دست به سمت داخل، باید به حرکت دست ها شتاب داد. در این مرحله ساعد ( موقعیت مچ و کف دست) که در حالت چرخشی خارجی و کف دست رو به پایین بوده باید به چرخش داخلی و کف دست رو به سمت بالا قرار گیرد. ولی این تغییر تا نرسیدن دست ها به زیر آرنج ها نباید صورت گیرد، اگر این حرکت زودتر از هنگام انجام شود مقداری از موقعیت پیشروی بدن به کمک دست ها، از بین خواهد رفت. در همان حال که مچ و کف دست به سمت داخل بدن کشیده می شود آرنج ها نیز به دنبال آنها حرکت می کنند و به محض پایان یافتن مرحله کشش داخلی دست ها، آرنج ها به پهلو ها و دنده ها می چسبند و دست ها به سمت جلوی بدن حرکت می کنند. توجه به این نکته ضروری است که آرنجها نباید زود به پهلو ها بچسبند و یا زود پایین بیفتند و به عقب کشیده شوند؛ در چنین صورتی از زمان اعمال نیروی پیشروی کاسته خواهد شد. در پایان این مرحله کف دست رو به بالا قرار می گیرد و آماده رفتن به جلو می شود و در طول مسیر پیشروی، کف دست رو به عمق آب تغییر مسیر می دهد. توجه داشته باشید که در مرحله کشش داخلی دست ها، مرحله به جلو راندن دست ها برای حرکت مجدد نباید زود انجام شود. لازم است فرصت کافی برای پیش بردن بدن در این مرحله فراهم گردد. نکته دیگر اینکه تا مچ و کف دست ها به زیر آرنج نرسیده است چرخش ساعد به طرف داخلی نباید صورت گیرد.

حرکت پای قورباغه در شنای قورباغه

از سال 1960 تغییراتی در حرکت پای قورباغه بوجود آمد. تا قبل از این سال حرکت پا به نحوی صورت می گرفت که فاصله دوسر پنجه پا از یکدیگر به 90 تا 105 سانتی متر می رسید و پاها به آرامی زده می شد و بیشترین تاکید شناگر، بر نزدیک کردن پاها به یکدیگر بود؛ در حالی که در حرکت امروزی پای قورباغه دوسر پنجه پا بیش از 45 تا 60 سانتی متر از یکدیگر فاصله نمی گیرند و ضربه ها بسیار سریع زده می شود. البته در ابتدای آموزش حرکت های دست و پا باید به آرامی زده شود ولی در تمرینات مسابقه ها است که پس از یادگیری صحیح حرکت باید حرکت پاها با سرعت زده شود. هدف اصلی حرکت پای قورباغه این است که از بخش ساق پا (زانو تا نوک انگشتان) به منزله یک پره پروانه پنکه یا موتور قایق استفاده شود و در حالی که به سمت عقب و پایین حرکت می کند حرکتی چرخشی داشته باشد و در طی این مسیر آب را جابه جا نموده، به آب نیرو وارد سازد و در مقابل نیرویی که وارد می سازد بدن را در جهت مخالف به پیش براند. در اجرای این هدف، کف پا و زوایایی که به خود می گیرد اهمیت زیادی دارد.

مطالعه دقیق حرکت پای شناگران طراز اول جهان در شنای قورباغه، نشان می دهد که حرکت پای آنها از لحظه اعمال نیرو به آب از پنج مرحله تشکیل شده است:

  • حرکت به بیرون
  • حرکت به پایین
  • حرکت به داخل
  • سُر خوردن
  • برگشت پا به حالت شروع حرکت

نکته مهم و قابل توجه این است که باید دید پاها در چه جهتی حرکت می کنند؛ دارای چه زوایا و چرخشهایی از مفاصل هستند و ترکیب این دو قسمت باهم که می تواند موجب پیش بردن بدن در آب باشد چگونه است.

حرکت پا به بیرون در شنای قورباغه

حرکت پا به بیرون از بدن از لحظه ای شروع می شود که زانو ها کاملاً خم شده و رانها نیز به حداکثر میزان خم شدن خود رسیده اند؛ مچ پا در حالت کاملاً خم شده ( دُورسی فلکشن) و لبه بیرونی کف پا به خارج از بدن متمایل است. پاشنه ها نیز به باسن نزدیک شده و به اندازه عرض شانه ها از یکدیگر فاصله دارند. در این حالت، پاها به بیرون از بدن حرکت می کنند و مرحله حرکت پا به بیرون را به وجود می آورند. به هنگام حرکت پا به سمت بیرون، استخوان ران چرخش داخلی پیدا می کند. در حرکت پا به بیرون، کف پاها متمایل به عقب، بالا و بیرون است. ایجاد حالت های ذکر شده پاها در بالا، اهمیت زیادی دارد و موجب انجام حرکت صحیح پاهامی گردد. کف پا و لبه بیرونی آن باید مانند پره پروانه پنکه در حال گردش عمل نمایند؛ انجام این امر، از زمانی ممکن است که حالت های اولیه بخش های مختلف پا چون مفاصل های ران، زانو، ساق، مچ و کف پا به وجود آید؛ و پس از ایجاداین حالت ها است که حرکت پا به بیرون آغاز می گردد. درواقع بین این مرحله و مرحله برگشت؛ حالت اولیه به هم متصل است.

حرکت پا به پایین در شنای قورباغه

در حالی که پاها در حالت صاف شدن از مفاصل ران و زانو هستند حرکت پاها به سمت بیرون، عقب و پایین گرایش می کند. درواقع این پایین رفتن به کمک ساق پا صورت می گیرد که به همراه چرخش لبه داخلی مچ پا به داخل انجام می شود. مرحله حرکت پا به پایین از لحظه ای شروع می شود که پاها به حداکثر فاصله از یکدیگر رسیده اند؛ کف پاها به پایین گرایش پیدا می کند؛ حرکت پاها در این مرحله موجب ارسال مولکول های آب به سمت عقب می گردد؛ پاها در حال عقب رفتن به پایین حرکت می کنند و این عمل ادامه می یابد تا موقعی که پاها کاملاً به حالت صاف و کشیده در آیند.

حرکت پا به پایین دارای سرعت حرکتی بیشتری نسبت به حرکت پا به عقب است. همین امر، موجب پیشروی بیشتر بدن به جلو می گردد بنابراین شناگران باید به این نکته توجه داشته باشند. حرکت پا به سمت پایین به مقدار کم موجب بالا کشیده شدن لگن می گرد که حالتی شبیه به شنای پروانه به بدن می دهد. رایج ترین اشتباه در حرکت پا به سمت عقب، این است که سرعت حرکت پا به سمت عقب بیشتر از سرعت حرکت دست پا به طرف پایین می باشد. در چنین صورتی از میزان نیروی پیشبرنده پاها به شکل موثر استفاده نخواهد شد.

حرکت پا به داخل در شنای قورباغه

زمانی که پاها تقریباً صاف و کشیده شدند، مسیر حرکت آنها عوض می شود و از پایین به داخل تغییر مسیر می یابند. حرکت رفتن پا به خارج، سپس به پایین و بعد به داخل، حرکتی پیوسته است و پاها به هم نزدیک می شوند و مچ پاها تا حداکثر ممکن به داخل می چرخند و ادامه حرکت اینورشن مچ پا می باشد (لبه داخلی کف پا به سمت داخل بدن متمایل می شود).

پاها از لگن، چرخش خارجی دارند. پنجه های پا از مچ در حالت کشیده (دُورسی فلکشن) هستند و همین وضعیت مچ پاها موجب ایجاد نیروی پیشبرنده بدن در آب می گردد.مرحله حرکت پا به داخل موقعی کامل می شود که پاها به یکدیگر می رسند. در چنین حالتی، پاها در حین نزدیک شدن به بالا نیز حرکت می کنند تا به سطح موقعیت لگن می رسند و کل بدن ر یک خط مستقیم قرار می گیرد و مقاومت در مقابل پیشروی بدن به حداقل می رسد و بدن تحت تاثیر نیرو های اعمال شده به جلو حرکت می کند. مهمترین اشتباه این مرحله آن است که مچ پا حرکت پلانتار فلکشن زود هنگام (کشیدن پنجه ها و دور کردن پنجه پاها از ساق پا) پیدا کند و از موقعیت اعمال نیرو به آن خارج گردد و در عوض نیروی بالا برنده پاها افزایش یافته، موجب فرو افتادن بدن شناگر به پایین گردد و از نیروی پیشبرنده بدن کاسته شود.

درحالی که پاها به هم نزدیک شده اند حرکت سُر خوردن بدن در حال انجام است. در هنگام یادگیری دست و پای شنای قورباغه و در مراحل اولیه، لازم است مرحله سُر خوردن کمی طولانی و با مکث انجام شود و فرصت اندیشیدن برای اجرای حرکت های دست و پا امکان پذیر گردد. منتها باید بدن در یک خط مستقیم قرار گیرد و نسبت به سطح آب زاویه نداشته باشد. در غیر این صورت، نیروی مقاومت در مقابل پیشروی بوجود می آید.

برگشت به حالت اولیه

پس از اینکه پاها نیروی موثر و مفید خود را برای پیشروی اعمال کرد و به حالت کشیده در آمد و لحظه ای مکث کرد لازم است به حالت اولیه (حالت آماده برای اعمال فشار به آب) برگردد. این حالت از زمانی آغاز می شود که دست ها مرحله حرکت به داخل را تمام کرده اند. حرکت دست ها از پاها زودتر شروع می شود و با رسیدن به مرحله کشش به داخل، پاها شروع می شود و با رسیدن به مرحله کشش به داخل، پاها شروع به حرکت می نمایند و بسیار شُل و راحت از مفاصل لگن، زانو و مچ عمل می کنند. با تمام شدنحرکت کشش دست به داخل، پاشنه ها به طرف باسن کشیده می شوند این کار با خم شدن زانو ها صورت می گیرد و رانها نیز حرکت چرخش به خارج پیدا می کنند. مچ پا خمیده و پنجه پا به سمت ساق پا کشیده می شود و لبه خارحی پا به بیرون متمایل می گردد. به این دو حرکت به ترتیب (دُورکسی فلکشن) و (اورشن مچ پا) می گویند. هنگامی که پاها به سمت بالا و جلو حرکت می کنند برای به حداقل رساندن نیروی مقاومتف پاها به یکدیگر نزدیک می باشند. زمانی که پاشنه ها به باسن می رسند حرکت برگشت به حالت اولیه پایان یافته است. در آستانه پایان این مرحله، پاها شروع به بیرون رفتنمی کنند تا مرحله حرکت پا به بیرون از بدن را شروع نمایند.

عمده ترین اشتباه مرحله برگشت به حالت اولیه این است که رانها به پایین و جلو کشیده شود. این عمل موجب بروز مقاومت در مقابل پیشروی و در نتیجه، سبب کاهش سرعت می گردد. اشتباه دیگر این است که مرحله برگشت به حالت اولیه زمانی انجام می شود که دست ها در مرحله پیش بردن بدن به جلو باشند که مرحله کشش به داخل دست ها است. اگر چنین عملی صورت گیرد و حرکت برگشت به حالت اولیه زود شروع شود، پاها به منزله ترمز عمل کرده، از نیروی پیشبرنده دست ها خواهند کاست. سومین اشتباه این است که این مرحله با زانو های باز انجام شود، اگر فاصله های دوسر زانو ها خیلی زیاد باشد می تواند موجب افزایش نیروی مقاومت در مقابل پیشروی بدن در آب شود. یکی از راه های موثر در آموزش حرکت پای قورباغه به شکل صحیح حضور مربی در آب و کمک به حرکت پا زدن و کنترل حرکات پا می باشد.

مطالعات انجام شده نشان داده است که سبک جدید پا زدن (روشی که در حال حاضر قهرمانان انجام می دهند) از جهات سرعت پیشروی، نیروی اعمال شده، اقتصادی بودن میزان مصرف انرژی، آهنگ سریع تر حرکت پا و کاهش ایجاد مقاومت در حال برگشت پا به حالت اولیه، بهتر از پا زدن قورباغه به سبک قدیم می باشد. در روش بسیار قدیمی پازدن قورباغه زمانی که پاها به سمت باسن کشیده می شد، پاشنه ها به هم نزدیک و سر زانو ها به مقدار بسیار زیادی از هم باز می شد و پس از باز شدن از مفصل زانو، پاها به حالت کشیده به هم نزدیک زده می شد. درواقع با نزدیک شدن پاها به هم، نیروی پیشبرنده تامین می گردید، در حالی که در روشی که بعد ها متداول شد سرزانو ها چندان از هم دور نمی شد و حدود 20 تا 30 سانتی متر فاصله داشت. در حرکت جدید پای شنای قورباغه، سر زانو ها، البته نه به شکل کامل، از هم باز می شود و در عین حال هدف از حرکت پا، رفتن آن به سمت بیرون، عقب و پایین می باشد. در پای قورباغه ضروری است که زوایای مفاصل زانو و ران به درستی تنظیم گردد. برای مثال: به هنگام جمع کردن پا اگر زاویه زانو به حداکثر خود برسد و زاویه بین ران و شکم 150 درجه باشد نیروی اعمال شده از پا به آب، برابر با 30 کلیوگرم خواهد بود؛ در حالی که اگر زانو با حداکثر خمیدگی خود تا شود ولی زاویه ران و شکم130 درجه باشد نیروی ایجاد شده با پاها، برابر با 100 کیلوگرم خواهد بود و اگر این مقدار نیرو به درستی به کار گرفته شود میزان پیشروی، به سه برابر موقعیت پیشین، افزایش می یابد؛ و چنانچه زاویه ران شکم، به 110 درجه کاهش یابد نیروی موثر تری خواهد داشت. البته توجه داشته باشد که زاویه ران و شکم طوری تنظیم گردد که پاشنه ها از آب خارج نشود و این حد، بهترین ملاک برای انتخاب زاویه ران وشکم است که زانو ها تا نزدیکی سطح آب می رسند ولی از آب خارج نمی شوند.

اصولاً حرکت پای شنای قورباغه در پیشروی تاثیر زیادی دارد، به حدی که می توان گفت تا 50 درصد پیشروی شناگر، با استفاده از حرکت پاهای او صورت می گیرد. در بین شناگران قورباغه رو، بعضی از افراد حرکت دست قوی دارند و بیشترین بهره را از حرکت دست ها می برند ولی برخی دیگر از شناگران حرکت پاهای بهتری دارند.در آزمایشی که بین شنا گران قهرمان در سطح جهان به عمل آمد معلوم گردید که رکورد شنا 100 متر تنهای پای قورباغه یکی از رکورد داران معروف شنا، یک دقیقه و بیست و نه ثانیه، ولی رکورد 100 متر دست تنهای همین شناگر یک دقیقه و نونزده ثانیه بوده است و حال آن که یکی دیگر از شناگران قهرمان زن، بیشترین قدرت و نیروی پیشروی بدن خود را با حرکت پاهایش تامین می نمود.

شنای قورباغه برای طی مسافت های طولانی مناسب است زیرا اگر شناگر به آرامی شنا کند، به سرعت خسته نخواهد شد. در واقع شنای قورباغه ویژه دریاست و برای یافتن غریق و یا شناسایی موقعیت او، مورد استفاده قرار می گیرد. ناحی غریق، با حرکت دست و پای قورباغه و نگه داشتن سر در بیرون از آب، محل غریق را در نظر گرفته، و به طرف او شنا می کند تا به غریق برسد و اورا نجات دهد؛ علاوه بر این به هنگام شنا در دریای مواج شنا گر با حرکت های دست و پای قورباغه و بالا نگه داشتن سر، امواج و اطراف خود را می بیند و می تواند به موقع واکنش مناسب را بروز دهد.

سخن پایانی

همانطور که خواندید، شنای قورباغه یکی از چهار نوع اصلی شنا می باشد که مسابقات آن به صورت رسمی برگزار می شود و در عین حال طرفداران بسزایی دارد. می توان گفت عمده ترین دلیل پرطرفدار بودن این شنا صرف انرژی کم نسبت به سایر شنا ها و آسان بودن آن است. شنای قورباغه اغلب برای مسافت های طولانی مورد استفاده قرار می گیرد و در بین چهار شنای اصلی کند ترین سرعت را دارد.

امیر مطلوبی

لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ، و با استفاده از طراحان گرافیک است، چاپگرها و متون بلکه روزنامه و مجله در ستون و سطرآنچنان که لازم است، و برای شرایط فعلی تکنولوژی مورد نیاز، و کاربردهای متنوع با هدف بهبود
0 0 رای ها
امتیازدهی به مقاله
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
گیف تبلیغاتی2
گیف تبلیغاتی2
گیف تبلیغاتی2
گیف تبلیغاتی2
0
با لایک و کامنت از این مقاله حمایت کنیدx

در خـبـرنـامـه ما عضو شوید

برای دریافت آخرین رویداد ها ایمیل خود را وارد نمایید.