مجله آموزشی اطلاع رسانی دایومگ

logo
آیکون استخر پلاس

استخر پلاس

Search
شرایط محیط آب درمانی

شرایط محیط آب درمانی

فهرست مطالب

بشر از زمان های بسیار دور از آب به عنوان وسیله ای برای درمان استفاده می کرد. آب دارای خواص فیزیکی و شیمیایی منحصر به فردی است که تمرین در آن نسبت به تمرین در خارج از آن دارای مزیت های زیادی است.

تمرین در آب موحب کاهش استرس وارده به مفاصل و احساس کم وزنی می شود در نتیجه تمام افراد سالم و اغلب بیماران، مخصوصاً افراد مبتلا به ضعف شدید ماهیچه ای و کاهش حجم استخوانی می توانند با ایمنی کامل در داخل آب به فعالیت فیزیکی و تمرین بپردازند. محیط های آب درمانی دارای شرایط خاص هستند. از جمله شرایط محیط و استخرهای آب درمانی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

عمق آب

میزان عمق آب بستگی به نوع برنامه بیماری هایی که باید درمان شوند دارند. فیزیوتراپیست هایی که از روش Bad Ragaz استفاده می کنند میزان عمق آب در تمامی مراحل یکسان است و ترجیحاً بیشتر از سطح سینه نیست.

اگر افراد بزرگسال از استخر استفاده کنند نیازی به آب کم عمق نیست. علاوه بر این اگر برنامه، توانبخشی و ورزشی یا هوازی مدنظر باشد، برنامه تمرینی باید در آب عمیق انجام شود. در این قبیل تمرینات ممکن است به آب عمیق تر و خنک تر احتیاج شود. تغییر عمق از طریق کف متحرک استخر، پله و یا سطح شیب دار امکانپذیر می شود. کف استخر را می توان هر جلسه تنظیم کرد. تنظیم کف استخر در یک عمق گاهی مشکلاتی را ایجاد می کند و همچنین بسیار پرهزینه هستند.

استخر های پله کانی امکان تنوع در عمق را فراهم می کنند. همچنین استخر های شیب دار از این نظر مناسبند. میزان افت شیب باید یک اینچ در طول هر 16 اینچ باشد.

درجه حرارت آب

دمای استخر باید بین C° 37-C° 35 “F92-98″ باشد. باید استخر را از نظر دما مرتباً چک کرد. دمای آب مناسب برای انجام تمرین نیز F92-98 است که این دما برای حرکات هوازی مثل ایروبیک مناسب نیست. اگر در برنامه درمانی بیمار حرکات هوازی مثل ایروبیک و شنا در نظر گرفته باشند دمای آب باید بین F80-85 ” C° 27-30″ تنظیم شود. برای تمرینات تقویتی و کششی آرامش سازی بیمار باید به استخر با دمای بیشتر منتقل شود. بیمار و درمانگر باید قبل و بعد از آب درمانی دوش بگیرند. دوش ها باید به اندازه کافی بزرگتر باشند تا بیمار بتواند با ویلچر زیر دوش رفته و بدن خود را بشوید.

بهتر است از چندین دوش استفاده شود به طوری که یک دوش در بالا و دوش های دیگر در قسمت های دیگر در قسمت های مختلف دیوار حمام قرار داده شوند. دمای آب دوش باید C° 33-35  باشد که هم به صورت دستی و هم به وسیله ترموسات قابل تنظیم است.

استخر

اندازه و اشکال مختلفی از استخرهای درمانی وجود دارد. با این وجود متداولترین شکل آن مستطیلی و دایره ای است. اندازه آنها می تواند متفاوت باشد. استخرها باید به اندازه کافی بزرگ و عمیق باشند تا امکان انجام اقسام مختلف تمرینات توانبخشی و بازآموزی راه رفتن، در آن میسر باشد. سطح کف استخر نباید لغزنده باشد، رنگ آمیزی محیط باید بسیار ملایم باشد. بهتر است محل ورودی و خروجی استخر و نیز هرگونه تغییر عمق آب را با رنگی متضاد رنگ آمیزی کرد. استفاده از کاشی های زبر مناسب است. اگر کف اطراف استخر خیس و یا مرطوب باشد، باید در فواصل استفاده از استخر کف زمین را کامًلا خشک کرد. درست است که استفاده از کاشی های زبر خطر زمین خورد فرد را کاهش می دهد ولی این به معنی ایمن بودن کامل فرد نیست بنابراین زمانی که فرد می خواهد وارد استخر شود یا از استخر خارج شود و یا از دوشهای تعبیه شده استفاده کند باید کاملاً مراقب بیمار بود بویژه زمانی که فرد از عصا استفاده می کند. هنگام خارج شدن از آب درمانی باید چرخهای ویلچر بیمار کاملاً خشک باشد چون خیس بودن چرخها باعث لغزنده شدن سطح زمین و زمین خوردن افراد می شود. زمانی که فرد از کفشهای مخصوص استخرهای آب درمانی استفاده می کند باید بسیار مراقب بیمار بود. در بعضی از بیماران به علت ناتوانی، استفاده از کفش های پلاستیکی و راه رفتن بر روی سطوح زبر بسیار دشوار است. بنابراین باید بیشتر مراقب این افراد بود.

تجهیزات درمانی

در محوطه استخر تجهیزات درمانی تنوع زیادی وجود دارد که شامل اقلامی از قبیل بالا بر ها، پله ها، Hand rail، Parallel bar، چهار پایه های درمان در آب، ویلچر و برانکارد.

از جرثقیل ها برای بالا و پایین بردن بیمار استفاده می شود. و باید مرتبًا چک شوند. پلههای مورد استفاده در استخر باید علامتگذاری شوند و یا از آجرهای تیره رنگ استفاده شود. پله ها باید پهن باشند و در هر دو طرف نرده داشته باشند و همچنین کنار پله ها با رنگ متمایز کننده ای باید رنگ آمیزی شود. باید عمق استخر و ارتفاع پله ها را برای بیمار شرح داد. پله ها باید چوبی و سطح آنها دنده دنده باشد تا از لغزنده بودن آنها جلوگیری شود.

Parallel bar ها میله هایی بلند از جنس فولاد ضدزنگ هستند که در ته استخر قرار می گیرند ممکن است ثابت و یا متحرک باشند. انتهای میله ها باید گرد یا دارای سر پلاستیکی باشد تا از ایجاد هرگونه آسیب احتمالی جلوگیری شود. از این وسیله بیشتر برای راه رفتن استفاده می شود و وضعیت ایمنی و راحتی را در طول تمرینات آبی فراهم می کند.  دستگیره، میله ها یا حفاظ هایی که به دیواره استخر ثابت شده اند مفیدند، زیرا این مکان را فراهم می کنند تا بیماری که تعادل ندارد تمرینات خود را در آب انجام دهد و در استخر آزادانه حرکت کند.

چهارپایه های سنگین در استخری با عمق معین مفید است و برای تمرینات اندام فوقانی در وضعیت نشسته ثبات را فراهم می کند.

تجهیزات ایمنی

همۀ تجهیزات ایمنی را باید در یک محل در معرض دید قرار داد به طوریکه همه ی افراد به سادگی به آنها دسترسی داشته باشند و باید تمامی کارکنان به این تجهیزات آگاهی کامل داشته باشند و به آنها آموزش داده شود. هر مرکز آب درمانی باید مجهز به سیستم اخطار باشد. صدای سیستم اخطار باید برای کارمندان کامًلا واضح و آشنا باشد. سیستم اخطار باید به طور مکرر آزمایش شود.  درمانگرهایی که در استخرها کار می کنند باید در زمینه احیا قلبی و تنفسی و اساس ایمنی آب و کمکهای اولیه آموزش داده شوند. جعبه کمکهای اولیه، باید شامل بانداژهای ضد آب، گوشگیر،دماغ گیر و اقلام استاندارد دیگر باشد. اگر مدت زمان درمان طولانی باشد درمانگر می تواند در طول درمان از یک نجات غریق استفاده کند.

تجهیزات تمرینی

تجهیزات تمرینی در آب شامل وسایل حمایتی، کمکی و مقاومتی است. تجهیزات حمایتی برای  طاق باز یا دمر بکار برده می شوند. درمانگر می تواند انواع این –نگهداری تنه در حالت ایستاده تجهیزات را برای وضعیت دادن بی خطر و راحت بیمار مورد استفاده قرار دهد. تجهیزات کمکی شامل وسایل شناورکننده هستند که به طریقی به حرکت کمک می کند. اگر تحرک مفصل منظور اصلی باشد درمانگر می تواند از وسایل کمکی افزاینده دامنه حرکتی استفاده کند. برای زانو در حرکت به طرف سطح آب، شناور کردن و حرکت به ext و flex مثال جهت افزایش سمت کف استخر،اضافه کردن وزنه می تواند کمک کننده باشد. تجهیزات مقاومتی بعضی اشکال مقاومت را بوسیله تنش، با افزایش سطح ناحیه یا بوسیله اضافه کردن اجسام شناور یا وزنه که موجب افزایش شدت تمرینات می گردد، فراهم می کند. بعضی قطعات تجهیزات مانند شناور کننده ها دارای عملکرد خیلی زیادی هستند. چنین تجهزاتی می توانند در بعضی حرکات، کمکی و در بعضی مقاومتی باشند. تجهزات آبی را می توان جهت تغییر شدت تمرین با افزایش دامنه حرکتی، تغییر در اندازه طول بازوی اهرم، افزایش اثرات جاذبه یا ایجاد تنشن، مورد استفاده قرار داد.

انواع تجهیزات تمرین در آب

تجهیزات مورد استفاده در محوطه استخر باید خوب ساخته شوند، نسبت به رشد باکتری ها مقاوم باشند. همهی تجهیزات باید در محل خشک و مناسبی در فضای استخر نگهداری شوند. ایمنی این وسیله ها باید در اولویت باشد.

  • تیوپ های لاستیکی

تیوپهای لاستیکی حلقوی شکلی که با ضخامت و قطرهای مختلف در دسترس هستند. وسیله حمایتی است که برای کمک به شناور شدن و افزایش ایمنی و راحتی در آب استفاده می شود. بیمار ممکن است با استفاده از یک تیوپ لاستیکی در حالت عمومی طاق باز یا دمر حمایت شود.

  • کمربند شنای آب عمیق

یک کمربند بلندی است که دارای رکاب، سگک قابل تنظیم است که وسیله ای است حمایتی در آب عمیق که دور کمر بسته می شود. همچنین می توان برای افزایش نیروی بیونسی از آن استفاده کرد.

  • دمبل های تمرینی در آب

میله هایی هستند از جنس کلرید و پلی ونیل و هر انتهای آن با کلاهک های اسسفنجی (cell foam) بسته شده اند. برای افرادی که التهاب مفصلی دارند می توان با گذاشتن اسفنج روی میله ها، استفاده از آن را آسانتر کرد. این وسیله مقاومتی بر خلاف نیروی بیونسی ایجاد می کند.

  • عصا

عصای پلاستیکی توخالی است به طول 61 سانتی متر، هردو انتهای آن باز است. وسیله ای است برای افزایش دامنه حرکت قسمت فوقانی بدن که مقاومت کمی ایجاد می کند.

  • پاروی مقاومتی

یک پاروی پلاستیکی همراه با تسمه و بندهای ضخیم است که موقع انجام حرکات مختلف باعث افزایش سطح می شود. این وسیله به مچ پا بسته می شود یا بوسیله دستها برای عمل کردن گروههای عضلانی مختلف بکار گرفته می شود. پدال ها باید صحیح و محکم بسته شوند. این وسیله می تواند در حرکات مختلف مقاومت یکسانی ایجاد کند.

  • وزنه های مچ دست و پا

این وزنه ها در اندازه های مختلف هستند که دارای بندهایی هستند که برای ایجاد ایمنی محکم به مچ دست و پا بسته می شود. از این وسیله ها در خشکی هم می توان استفاده کرد. این وزنه های مقاومت و ثبات را طی تمرین فراهم می کنند

  • باندهای کشی

باندهایی هستند که برای بهبود مقاومت در سطوح مختلف بکار می رود. وسیله ای مقاومتی است که می توان برای تقویت قسمتهای مختلف بدن استفاده کرد. باندهای کشی زمانی باید استفاده شوند که هیچ منع مصرفی نداشته باشند.

  • چهارپایه

سطح ثابت و بزرگی که دارای ارتفاع مختلف است و در کف استخر قرار می گیرد. وسیله ای است حمایتی که برای بالا و پایین رفتن مکرر استفاده می شود. همچنین می توان برای بیماران قدکوتاه برای ایستادن در طول انجام تمرینات قسمت فوقانی بدن استفاده کرد.

خطرات موجود در مراکز آب درمانی

  1. حادثه
  2. آلودگی
  3. خستگی
  4. حادثه به چند دلیل اتفاق می افتد:
  5. وسیله های غیر استاندارد
  6. مرطوب بودن کف زمین
  7. نامناسب بودن دمای آب
  8. وضعیت اضطراری
  9. مجهز نبودن مرکز
  10. غرق شدگی

بهتر است در مراکز آب درمانی علاوه بر تراپیست نجات غریق نیز حضور داشته باشد تا در صورت غرق شدگی بتواند فرد را از استخر خارج کند در صورت خطر غرق شدگی فرد را بایدسریعاً از استخر خارج کرد و او را در وضعیت slide-lying قرار داد، به طوری که سر پایین تر از گردن باشد. باید از تکنیک تنفس دهان به دهان استفاده کرد و بعد از انجام این مراحل باید خیلی سریع به تیم امداد اطلاع داد

کمك های اولیه

به منظور تسهیل روند کمک های اولیه تدابیری اتخاذ می شود . به عنوان مثال، تمامی لوله های انتقال دهنده بخار و آب گرم باید برای جلوگیری از سوختگی عایق بندی شوند. در صورتی که فرد دچار سوختگی شود باید محل سوختگی را برای مدت چند دقیقه در آب سرد فرو برد. بعد محل را به آرامی خشک کرد و لباسهای تمیز و کاملاٌ خشک پوشاند

آلودگی

به دلیل استفاده از آب گرم در مراکز آب درمانی آلودگی به راحتی از فردی به فرد دیگری منتقل می شود. بنابراین باید خطر انتقال آلودگی به میزان زیادی کاهش پیدا کند. تراپیست باید هر روز سطح PH آب و کلر آب را تست کند. همچنین برای بررسی میزان آلودگی باکتریایی آب استخر باید نمونه ای از آب تهیه کرده و به مراکز پاتولوژی ارسال شود

چند نكته مهم قبل از اینکه بیمار به داخل استخرهای آب درمانی برود، تراپیست باید کاملاً به وضعیت بیمار از -1جمله نرمال بودن فشار خون و ضربان قلب آگاه باشد. زمان هر جلسه آب درمانی باید بین 1- 5/0 ساعت باشد و نباید از 1 ساعت تجاوز کند. بعد از اتمام جلسه فرد باید در اتاق مناسبی با دمای مناسب استراحت کند و یک فنجان چای، قهوه و یا آب بنوشد. این کار باعث برگشتن فشارخون و ضربان قلب به وضعیت نرمال شده و میزان مایعات دفع شده جبران می شود. افرادی که در این مراکز کار می کنند نیاز نیست که زمان طولانی در استخر باشند. مسئولین این مراکز باید مراقب تراپیست باشند و از نزدیک وضعیت فرد را از نظر میزان خستگی به طور منظم بررسی کنند. بعد از اتمام جسله آب درمانی فرد باید در اتاق مناسبی با دمای مناسب استراحت کند و برای جبران مایعات دفع شده نوشیدنی مناسبی بنوشد.

موارد منع آب درمانی

موارد منع آب درمانی

ممنوعیت استفاده از آب درمانی :اگرچه استفاده از آب درمانی یک روش بدون خطر و بی عارضه است و می توان آن را برای اکثر ورزشکاران تجویز کرد، بهتر است در هنگام استفاده از – 1:آن به نکاتی چند توجه داشت در هنگام وجود اختلال حسی در ورزشکاران، باید در درجه حرارت آب دقت زیادی به عمل آورد، زیرا امکان ایجاد ضایعه، پس از استفاده از آب گرم در -2.ورزشکارانی که دچار اختلالات حسی هستند، وجود دارد همچنین ورزشکارانی که اختلالات گردش خون، عفونت حاد، زخم باز و وسیع، نارسایی قلبی یا نارسایی تنفسی و اختلالات غدد دارند، نباید از هیدروتراپی استفاده کنند. در صورت به کار بردن آن نیز باید دقت بسیار زیادی به عمل آورد. در هنگام استفاده از آب گرم، چون فشار خون پایین می آید، بنابراین در  3.ورزشکارانی که نارسایی قلبی دارند، استفاده از آب درمانی ممنوع است -همچنین در آن دسته از ورزشکاران زن که دوران قاعدگی را می گذرانند، نباید از هیدروتراپی استفاده کرد

همه ی بیماران باید برای پیدا کردن موارد منع تمرین در آب مورد بررسی قرار بگیرند:

  • بیماری های ناشی از آب آلوده مثل حصبه، وبا و اسهال
  • نارسایی قلبی
  • تب بالاتر از C° 38
  • اختلالات گوارشی
  • بیماری های عفونی
  • بیماری های کلیوی، بیمار مایع از دست داده را نمی تواند جبران کند
  • زخم باز
  • راش های پوستی مسری
  • پارگی پرده گوش
  • بی اختیاری در کنترل ادرار و مدفوع
  • قاعدگی بدون حفاظت داخلی
  • صرع
  • فشار خون غیر طبیعی “بالا یا پایین بودن فشار خون”
  • انجام پرتو درمانی
  • پایین بودن ظرفیت حیاتی ریه

بیمارانی که فشار خون بالا یا پایین دارند باید زمان کمتری در استخرهای آب درمانی باشند. مرتب باید استراحت کنند و به آنها یاد آور شد که در صورت بروز سرگیجه یا حالت غیر عادی درمانگر خود را در جریان بگذارند.

بیمارانی که عفونت های پوستی مثل قارچ دارند باید قبل از شروع جلسات آب درمانی مداوا شوند. بیمارانی که سمعک دارند می توانند تحت آب درمانی قرار بگیرند. مشروط بر اینکه به زیر آب فرو نروند. بیماران عقب مانده شدید ذهنی نیاز به نظارت دقیق و کمک دارند.

مراحل آماده سازی بیمار

  1. یک تیم آب درمانی شامل: 1 پزشک 2 فیزیوتراپیست یا متخصص آب درمانی 3 مربی آب درمانی
  2. تشکیل پرونده بیمار، مشخصات فردی بیمار، تاریخچه سلامت عمومی بیمار، تاریخچه بیماری و اطلاعات مربوطه (محل تاریخ صدمه و شروع درد، و نشانه های بیماری در 24 ساعت گذشته، وضعیت بیمار بعد از جراحی و ارزیابی توانایی های بیمار در آب و احیاناً میزان ترس بیمار از آب).
  3. برنامه درمانی در آب شامل اهداف کوتاه مدت و بلند مدت، آماده ساختن بیمار از برنامه درمانی وی و آماده ساختن بیمار از نظر جسمی و روانی
  4. جمع آوری و تدارکات امکانات، تجهیزات لازم جهت هیدروتراپی

منبع: آب درمانی کاربردی

امیر مطلوبی

لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ، و با استفاده از طراحان گرافیک است، چاپگرها و متون بلکه روزنامه و مجله در ستون و سطرآنچنان که لازم است، و برای شرایط فعلی تکنولوژی مورد نیاز، و کاربردهای متنوع با هدف بهبود
0 0 رای ها
امتیازدهی به مقاله
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
گیف تبلیغاتی2
گیف تبلیغاتی2
گیف تبلیغاتی2
گیف تبلیغاتی2
0
با لایک و کامنت از این مقاله حمایت کنیدx

در خـبـرنـامـه ما عضو شوید

برای دریافت آخرین رویداد ها ایمیل خود را وارد نمایید.